Δύσκολος αποχωρισμός

Πάει καιρός που σε είδα να γελάς με τα αστεία μου, πάει καιρός από τότε που αγκαλιαζόμασταν στην βροχή και χορεύαμε έξαλα , πάει καιρός που έχω να αντικρύσω τα μάτια σου τα πράσινα, κυλάει ο καιρός πολύ γρήγορα , σαν ποταμάκι στην κατηφόρα του βουνού που κάναμε pick-nik κάθε άνοιξη.

Τώρα πια δεν ανθίζουν τα λουλούδια στον κήπο γιατί κανείς δεν τα περιποιείται όπως εσύ, τώρα πια το σπίτι μοιάζει άδειο ,σκοτεινό, απόμακρο. Τα ρούχα που ξέχασες φεύγοντας βιαστικά είναι ακόμα στην ντουλάπα σιδερωμένα, μόνο το αγαπημένο πουκάμισο σου λείπει γιατί το φορώ εγώ για να μυρίζω το άρωμα σου συνεχώς. Και το post it είναι ακόμα κολλημένο στο ψυγείο και κρατάει τα λόγια σου « θα γυρίσω αργά μην με περιμένεις Σ' αγαπώ, καληνύχτα» και ύστερα δεν γύρισες ποτέ . Μόνο ένα γράμμα έστειλες μ’ενα συγνώμη μέσα τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο!

Και εγώ κάνω πως δεν συμβαίνει τίποτα και πέφτω με τα μούτρα στην δουλειά και βγαίνω για καφέ με φίλους πολλούς και γελώ , μα σαν γυρίσω σπίτι φορώ και πάλι το πουκάμισο σου το παλιό βάζω το αγαπημένο μας τανγκό και σε νιώθω ζωντανό μπροστά μου σαν να μην έφυγες ποτέ!