Η πίκρα στην ζωή μου

Γεμάτο ακάρεα η ζωή μου όλη, βρωμα , δυσοδια. Δεν υπάρχει σκοπός ούτε φιλοδοξίες. Υποχείριο των αδυναμιών μου κατάντησα κι έτσι θα μείνω. Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να πω μα δεν μπορώ να εκφραστώ. Οι ενέργειες μου παρερμηνεύονται, τα λόγια μου παραποιούνται, τα γράμματα μου αλλοιώνονται και κανείς δεν καταλαβαίνει τι εννοώ. Άνθρωποι που προσπάθησαν να βοηθήσουν εγκαταλείπουν την προσπάθεια στην μέση. Μένω μόνη, προσπαθώντας να καλύψω ένα κενό αφήνω άλλο κι έτσι πάει λέγοντας η άμοιρη ζωή μου . Χάνομαι στην δυνη των σκέψεων μου και τα πόδια λυγίζουν από το βαρύ , κουρασμένο μου κορμί . Χαιρέκακοι άνθρωποι με περιτριγυρίζουν και με παρασύρουν στην δική τους λογική στέλνοντας με στον πάτο.
Μεταμορφώνομαι κι εγώ, γίνομαι ένας από αυτούς τους πολλούς αδιάφορους ανθρώπους που προχωράνε στην λεωφόρο της ζωής χωρίς στόχο αληθινό, που απλά θέλουν να φτάσουν στην κορυφή κατασπαράζοντας όλους τους άλλους. Κι όλα αυτά γιατί έτσι νομίζουν πως θα δουν τι θα πει ζωή. Όμως εγώ κάποιες φορές ξεφεύγω μέσα από τις αναμνήσεις των φωτογραφιών μου κι έτσι περνάει ο καιρός κι εγώ συνεχίζω να μεταμορφώνομαι αντί να μεταμορφώνω.



Μόλις άρχισα να γράφω κι ήδη έφτασα στο τέλος ας είναι έτσι αφού δεν γίνεται αλλιώς.