Πάει καιρός που σε είδα να γελάς με τα αστεία μου, πάει καιρός από τότε που αγκαλιαζόμασταν στην βροχή και χορεύαμε έξαλα , πάει καιρός που έχω να αντικρύσω τα μάτια σου τα πράσινα, κυλάει ο καιρός πολύ γρήγορα , σαν ποταμάκι στην κατηφόρα του βουνού που κάναμε pick-nik κάθε άνοιξη.
Τώρα πια δεν ανθίζουν τα λουλούδια στον κήπο γιατί κανείς δεν τα περιποιείται όπως εσύ, τώρα πια το σπίτι μοιάζει άδειο ,σκοτεινό, απόμακρο. Τα ρούχα που ξέχασες φεύγοντας βιαστικά είναι ακόμα στην ντουλάπα σιδερωμένα, μόνο το αγαπημένο πουκάμισο σου λείπει γιατί το φορώ εγώ για να μυρίζω το άρωμα σου συνεχώς. Και το post it είναι ακόμα κολλημένο στο ψυγείο και κρατάει τα λόγια σου « θα γυρίσω αργά μην με περιμένεις Σ' αγαπώ, καληνύχτα» και ύστερα δεν γύρισες ποτέ . Μόνο ένα γράμμα έστειλες μ’ενα συγνώμη μέσα τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο!
Και εγώ κάνω πως δεν συμβαίνει τίποτα και πέφτω με τα μούτρα στην δουλειά και βγαίνω για καφέ με φίλους πολλούς και γελώ , μα σαν γυρίσω σπίτι φορώ και πάλι το πουκάμισο σου το παλιό βάζω το αγαπημένο μας τανγκό και σε νιώθω ζωντανό μπροστά μου σαν να μην έφυγες ποτέ!
Ακούω παντού τρανούς αλαλαγμούς και λόγια πολλά που προσπαθούν να καθησυχάσουν της ψυχής μου την τρικυμιά. Ποιος ο λόγος όμως να κοιτώ με τα μάτια κλειστά? Θέλω να αφήσω το φως να μπει μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο του νου μου και τα μάτια να ανοίξω και να δώσω ζωή στο νεκρό μου κουφάρι. Να πράξω και να εισπράξω αυτά που δεν τόλμησα ως τώρα
Γεμάτο ακάρεα η ζωή μου όλη, βρωμα , δυσοδια. Δεν υπάρχει σκοπός ούτε φιλοδοξίες. Υποχείριο των αδυναμιών μου κατάντησα κι έτσι θα μείνω. Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να πω μα δεν μπορώ να εκφραστώ. Οι ενέργειες μου παρερμηνεύονται, τα λόγια μου παραποιούνται, τα γράμματα μου αλλοιώνονται και κανείς δεν καταλαβαίνει τι εννοώ. Άνθρωποι που προσπάθησαν να βοηθήσουν εγκαταλείπουν την προσπάθεια στην μέση. Μένω μόνη, προσπαθώντας να καλύψω ένα κενό αφήνω άλλο κι έτσι πάει λέγοντας η άμοιρη ζωή μου . Χάνομαι στην δυνη των σκέψεων μου και τα πόδια λυγίζουν από το βαρύ , κουρασμένο μου κορμί . Χαιρέκακοι άνθρωποι με περιτριγυρίζουν και με παρασύρουν στην δική τους λογική στέλνοντας με στον πάτο.
Μεταμορφώνομαι κι εγώ, γίνομαι ένας από αυτούς τους πολλούς αδιάφορους ανθρώπους που προχωράνε στην λεωφόρο της ζωής χωρίς στόχο αληθινό, που απλά θέλουν να φτάσουν στην κορυφή κατασπαράζοντας όλους τους άλλους. Κι όλα αυτά γιατί έτσι νομίζουν πως θα δουν τι θα πει ζωή. Όμως εγώ κάποιες φορές ξεφεύγω μέσα από τις αναμνήσεις των φωτογραφιών μου κι έτσι περνάει ο καιρός κι εγώ συνεχίζω να μεταμορφώνομαι αντί να μεταμορφώνω.
Μόλις άρχισα να γράφω κι ήδη έφτασα στο τέλος ας είναι έτσι αφού δεν γίνεται αλλιώς.
