ki htan ola pia 8ola

se wres skoteines p oloi eixan apokoimh8ei to muallo m gia allh mia fora ekane skepseis gia ta logia p akoustikan gia emena ki anarwtiomoun giati .
kukloforousa monh ka8e vradu san to fantasma mesa sthn siwph kai opou evriska to fws kruvomoun gia na mhn fanw, pernousa dipla apo ka8reftes kai panta antikriza mia figoura skoteinh me dakrismena matia omws den anagnwriza to eidwlo m ,den h8ela na dw thn alh8eia,kai etsi efeuga xwris na dinw simasia panta omws skeftomoun " ki omws emena kati m 8umizei ekeinh h 8limmeni figoura p antikrizw suxna ston ka8refti" . ystera katalava giati htan ola pia mounta . eftaiga egw p den eixa skeftei ola auta ta la8h p diepraxe h psuxh m kai prospernousa tis kakes praxeis giati hmoun pligwmeni kai eixa afhsei tis amfivolies na me kuriepsoun me apotelesma na mhn skeftomai prin energhsw . ta la8h mou me stoixeiwsan kai den mporousa na eleu8erw8w. Pisteuw pws 8a allaxw giati ekatsa kai skeftika upeu8ina kai siga siga 8a ma8w poia eimai kai ti 8elw . osoi me agaphsan 8a me dex8oune pisw giati den evlapsa kanenan monaxa ton idio m ton eauto ki an stenaxwrisa kapoion lupamai eilikrina den to h8ela . h alagh 8elei ton xrono tis ki isws etsi na gennh8oun ta 8aumata. kanw oti mporw na deixw thn agaph mou to 8ema einai na vre8ei o tropos p 8a apokomh8ei apo tous an8rwpous mou . auta eixa na dhlwsw.


mexri twra toulaxiston.



se autous p enoxlhsa a8ela mou
se autous p agapw
A-E-E-K

Σ' αγαπώ..

Κι όταν νιώθω την ανάσα σου στο στήθος μου, καθώς τα σώματά μας με γρήγορο ρυθμό γίνονται ένα, νιώθω απόλυτη ευτυχία, μια πληρότητα μες τη ψυχή μου. Το άρωμά σου παντού επάνω μου και είμαι δική σου, τώρα πια κάνε με ό,τι θες, αφήνομαι στα χέρια σου και δεν φοβάμαι τίποτα, θέλω απλά να μείνουμε έτσι για πάντα. Σ' έμαθα και μ' έμαθες και το πάθος φουντώνει μες της αγάπης μας τους δρόμους.

Δύσκολος αποχωρισμός

Πάει καιρός που σε είδα να γελάς με τα αστεία μου, πάει καιρός από τότε που αγκαλιαζόμασταν στην βροχή και χορεύαμε έξαλα , πάει καιρός που έχω να αντικρύσω τα μάτια σου τα πράσινα, κυλάει ο καιρός πολύ γρήγορα , σαν ποταμάκι στην κατηφόρα του βουνού που κάναμε pick-nik κάθε άνοιξη.

Τώρα πια δεν ανθίζουν τα λουλούδια στον κήπο γιατί κανείς δεν τα περιποιείται όπως εσύ, τώρα πια το σπίτι μοιάζει άδειο ,σκοτεινό, απόμακρο. Τα ρούχα που ξέχασες φεύγοντας βιαστικά είναι ακόμα στην ντουλάπα σιδερωμένα, μόνο το αγαπημένο πουκάμισο σου λείπει γιατί το φορώ εγώ για να μυρίζω το άρωμα σου συνεχώς. Και το post it είναι ακόμα κολλημένο στο ψυγείο και κρατάει τα λόγια σου « θα γυρίσω αργά μην με περιμένεις Σ' αγαπώ, καληνύχτα» και ύστερα δεν γύρισες ποτέ . Μόνο ένα γράμμα έστειλες μ’ενα συγνώμη μέσα τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο!

Και εγώ κάνω πως δεν συμβαίνει τίποτα και πέφτω με τα μούτρα στην δουλειά και βγαίνω για καφέ με φίλους πολλούς και γελώ , μα σαν γυρίσω σπίτι φορώ και πάλι το πουκάμισο σου το παλιό βάζω το αγαπημένο μας τανγκό και σε νιώθω ζωντανό μπροστά μου σαν να μην έφυγες ποτέ!

Μόνη μες την έρημο βουλιάζω

Ακούω παντού τρανούς αλαλαγμούς και λόγια πολλά που προσπαθούν να καθησυχάσουν της ψυχής μου την τρικυμιά. Ποιος ο λόγος όμως να κοιτώ με τα μάτια κλειστά? Θέλω να αφήσω το φως να μπει μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο του νου μου και τα μάτια να ανοίξω και να δώσω ζωή στο νεκρό μου κουφάρι. Να πράξω και να εισπράξω αυτά που δεν τόλμησα ως τώρα

Η πίκρα στην ζωή μου

Γεμάτο ακάρεα η ζωή μου όλη, βρωμα , δυσοδια. Δεν υπάρχει σκοπός ούτε φιλοδοξίες. Υποχείριο των αδυναμιών μου κατάντησα κι έτσι θα μείνω. Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να πω μα δεν μπορώ να εκφραστώ. Οι ενέργειες μου παρερμηνεύονται, τα λόγια μου παραποιούνται, τα γράμματα μου αλλοιώνονται και κανείς δεν καταλαβαίνει τι εννοώ. Άνθρωποι που προσπάθησαν να βοηθήσουν εγκαταλείπουν την προσπάθεια στην μέση. Μένω μόνη, προσπαθώντας να καλύψω ένα κενό αφήνω άλλο κι έτσι πάει λέγοντας η άμοιρη ζωή μου . Χάνομαι στην δυνη των σκέψεων μου και τα πόδια λυγίζουν από το βαρύ , κουρασμένο μου κορμί . Χαιρέκακοι άνθρωποι με περιτριγυρίζουν και με παρασύρουν στην δική τους λογική στέλνοντας με στον πάτο.
Μεταμορφώνομαι κι εγώ, γίνομαι ένας από αυτούς τους πολλούς αδιάφορους ανθρώπους που προχωράνε στην λεωφόρο της ζωής χωρίς στόχο αληθινό, που απλά θέλουν να φτάσουν στην κορυφή κατασπαράζοντας όλους τους άλλους. Κι όλα αυτά γιατί έτσι νομίζουν πως θα δουν τι θα πει ζωή. Όμως εγώ κάποιες φορές ξεφεύγω μέσα από τις αναμνήσεις των φωτογραφιών μου κι έτσι περνάει ο καιρός κι εγώ συνεχίζω να μεταμορφώνομαι αντί να μεταμορφώνω.



Μόλις άρχισα να γράφω κι ήδη έφτασα στο τέλος ας είναι έτσι αφού δεν γίνεται αλλιώς.