Τα θελουν ΟΛΑ ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΤΟΣ

ΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ? ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ? ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΟΤΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ "ΟΤΙ ΑΡΠΑΞΕΙ Ο ΚΩΛΟΣ ΜΑΣ" ΑΠΟ ΜΙΚΡΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΟ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ! ΝΑΙ ΜΙΛΑΩ ΓΕΝΙΚΑ! ΕΙΤΕ ΛΕΦΤΑ ,ΕΙΤΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, ΕΙΤΕ ΥΔΟΝΗ ΕΙΤΕ ΑΠΛΑ ΑΓΑΘΑ..... ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΖΟΥΝ ΟΙ ΜΙΣΑΛΟΔΟΞΟΙ ΟΤΙ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ . ΔΙΧΩΣ ΛΟΓΙΚΗ, ΔΙΧΩΣ ΚΟΣΤΟΣ.... ΚΑΙ ΕΣΥ? ΕΣΥ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ.... ΕΣΥ ΠΟΥ ΣΕ ΕΝΟΙΑΖΕ ΤΟ ΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ... ΕΜΕΙΝΕΣ ΑΠΟΣΒΩΛΟΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΘΕΑ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ! ΔΕΝ ΣΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙ ΑΥΤΟ! ΔΕΝ ΣΟΥ ΜΑΘΑΝ ΤΟ "ΦΑΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΓΩΘΕΙΣ" ΑΛΛΑ ΤΟ " ΚΟΙΤΑ,ΑΚΟΥΣΕ, ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ ,ΚΑΝΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ" . ΠΩΣ ΟΜΩΣ? ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΙ, ΕΓΩΙΣΤΕΣ,ΑΛΑΖΟΝΕΣ,ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΤΟΝΟΜΑΣΩ. ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΑΣΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΑΥΤΗ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ  EINAI "TO THE POINT" ΚΑΙ ΛΕΕΙ..... " Αν τα πιστεύω σου αγοράζονται πιστεύω δεν τα λενε Κι αν πίστευα ότι πίστευες, πάντα οι άλλοι θα φταινε Σιχάθηκα και το γιατί πλέον δεν το αναρωτιέμαι Ούτε εγώ νιώθω οικεία εδω Είμαι μαζί σου ξενε Αν θέλω στην ζούγκλα να ζω γιατί έφτιαξα πολιτισμό; Αν με ένστικτα λειτουργώ γιατί σκατα να το σκεφτώ; Αν οι άνθρωποι δεν αλλάζουν πως σταμάτησα να σ'αγαπω; Αν θέλω στην ζούγκλα να ζω γιατί έφτιαξα πολιτισμό; Αν με ένστικτα λειτουργώ γιατί σκατα να το σκεφτώ; Αν οι άνθρωποι δεν αλλάζουν πως σταμάτησα να σ'αγαπω;"

24 και κατι

'Περασαν μηνες, ισως και χρονος απο την τελευταια φορα που αποφασισα να γραψω τις σκεψεις μου και τωρα ειναι τοσες πολλες που δεν ξερω απο που να αρχισω! Το 2015 ηταν μια υπεροχη χρονια για μενα, γεματη δυσκολιες αλλα ειναι το πρωτο μου βημα στην "ενηλικιωση" , η πρωτη μου δουλεια, πολλες γνωριμιες, που ειτε κρατησαν μεχρι τωρα ειτε ηταν  απο εκεινες που θα τις ονομαζα "ονειρα θερινης νυκτος" και αλλες τελειως αδιαφορες , οπως και να χει κ παρολες τις δυσκολιες του το '15 ηταν μια χρονια γεματη, ενεργεια,συναισθηματα,εμπειριες...Το 2016 εμοιαζε με χειμαρο και που γρηγορα περασε αλλα παρεσυρε τα παντα στο διαβα του. απο τους πρωτους κιολας μηνες μυριζε θλιψη,θυμο και ολα αυτα που προσπαθω οσο γινεται δηλαδη να αποφευγω. Εφυγαν 2 ακομη ανθρωποι απο την ζωη. Μου στοιχισε...... και ακομα δεν μου βγαινει να μιλησω γι αυτο, υπηρξαν πολλες φορες που μπηκα για να γραψω και κατεληξα απλα να διαβαζω παλιοτερες σκεψεις μου. Ενιωθα μια αρνηση, λες και αν τα εγραφα θα ξαναζωντανευαν οι ασχημες μερες! Θα το αφησω να μου βγει αυθορμητα ομως , το τελευταιο πραγμα που θα ηθελα σε αυτο το μπλογκ ειναι επιτεδευμενος λογος!Ουτως ή αλλως περα απο εμενα και την Α. κανεις αλλος δεν γνωριζει για αυτα εδω τα"κακως γραμμενα κειμενα"..... Σημερα ηρθα να κανω απολογισμο. Ειμαι εδω για να γραψω για το τωρα, το σημερα και το αυριο που ξημερωνει. Συνειδητοποιησα οτι οι τελευταιοι μηνες ειναι μια αδιακοπη λουπα... κουραστικη, αντιπαραγωγικη,μονοχνωτη λουπα που με ρουφαει σαν δυνη μεσα σε απελπιστικα απαισιοδοξες σκεψεις ωπου φυσικα με καθηλωνουν στην μιζερια της μικροαστικης κοινωνιας μας. Ναι θα μου πειτε ειναι επιλογη σου, κανε κατι, σταματησε το, στο χερι σου ειναι κ αλλα τετοια.... Αλλα αυτο ειναι το προβλημα μου. Δεν μπορω να επιβληθω στο ιδιο μου τον εαυτο! και οσο κ αν ειμαι  σωστη στις υποχρεωσεις μου απεναντι σε τριτους, αδυνατω να ειμαι σωστη απεναντι στο προσωπο μου, επιασα τον ευατο μου να με χλευαζει, να μην με αφηνει να προχωρησω.. και αυτο με τρελαινει συνειδητοποιω πολυ καλα τι συμβαινει κ παρολαυτα με αφηνω να μου συμπεριφερομαι ετσι. Ολα αυτα ομως ερχονται σε αντιπαραθεση με το ταπεραμεντο και την προσωπικοτητα μου. Πιστευω σε εμενα οταν μιλαω με τριτους αλλα οχι οταν μιλαω στον ευατο μου. Εχω να στησω μια ζωη και ουτε τα θεμελια δεν εχω ριξει... Και ο φοβος της απωλειας με τρομαζει ακομη περισσοτερο, ο συναισθηματικος μου κοσμος ειναι αρηκτα συνδεδεμενος με την υγεια των αγαπημενων μου και δυστυχως οπως απεδειξε η ζωη ποτέ δεν ξερεις ποτε θα ειναι η τελευταια φορα που θα αντικρισεις καποιον. Προσπαθω να βγω ααπο αυτο τον μονοδρομο τροπο σκεψης. Τουλαχιστον σημερα εκανα μια αρχη.

τι ειχες Γιαννη? τι ειχα παντα......

Το πλεον  εργαζομενο κοριτσι ερχεται στα παλια λημερια να αφησει παλι λιγα βαρη απο την ψυχη της! κανεις δεν θα ειναι ευχαριστημενος ποτε και με τπτ! Ειδικα τα αφεντικα....Νομος. Το τελευταιο 9μηνο της ζωης συνεχως δουλευα και παλευα να ζησω! Και προσοχη δεν λεω να επιβιωσω αλλα να ζησω.... Γινομουν χιλια κομματια για να τους κρατησω ολους ευχαριστημενους κ εμενα στην τελικη! Αλλα ξεχασα οτι αυτο το κανω για μενα κ οχι για τους υπολοιπους. Οι ανθρωποι συνεχιζουν να ειναι σκληροι... Εν τελη ομως εγω τι ρολο βαραω? Τελικα κ εγω δεν φχαριστιεμαι και παντα θα αναρωτιεμαι μηπως χανω περισσοτερα απο αυτα που παλευω να κερδισω? Τι σκατα ανθρωποτητα ειναι αυτη? Βομβες διαμελιζουν παιδακια κ εγω εδω προσπαθω να ευχαριστησω τα αφεντικα μου ( που ειναι η μερα με την νυχτα μεταξυ τους) Παντως η συγχιση που ειχα οταν ξεκινησα να γραφω εφυγε η καλο σημαδι ειναι αυτο! Η θα με κανουν στο τελος αναισθητη ετσι οπως με θελουν.

Η απορριψη ως μεσω ανασυγκροτησης

Τον τελευταιο καιρο η ζωη περναει αρκετα γρηγορα. Γεγονοτα και εντονες στιγμες διαδεχονται η μια την αλλη με ρυθμο τετοιο που σε παρασυρει σε μια πραγματικοτητα με ροη που σε καθηλωνει σε καινουριες σκεψεις ενω ταυτοχρονα σε απεγκλωβιζει απο αλλες που ειχαν κορεστει. Ητανε παρασκευη βραδυ,πανε τωρα 10 μερες, απο την πρωτη στιγμη που μπηκα στο μαγαζι ενιωσα το βλεμμα του εντονα επανω μου πραγμα που δεν με αφησε αδιαφορη αλλα ουτε και με ενθουσιασε. Αυτο που με ενθουσιασε ομως ηταν οτι απο τις πρωτες κιολας ιδιαιτερα προσωπικες στιγμες καταλαβε μεσα απο τα ματια μου πραγματα για μενα που κανεις αλλος δεν ειχε καταλαβει μεχρι τωρα και προσπαθησε να μαθει γι'αυτα. 10 μερες μετα νιωθω οπως οταν καποιος κολυμπαει στην θαλασσα και ξαφνικα βλεπει στα ποδια του σαν κατι να γυαλιζει αναμεσα στα βοτσαλα,απευθειας βουτα να δει τι ειναι λες και βρηκε θησαυρο,οταν ομως ανοιξει τα ματια βλεπει απλα ενα μισοσκουριασμενο καπακι μπυρας,ξενερωνει και το πεταει. Αυτο το καπακι ειμαι εγω. Καθε φορα που καποιος δειχνει ενθουσιασμο για το προσωπο μου συμβαινει αυτο. Δεν με πειραξε το γεγονος οτι εγινε για ακομη μια φορα αλλα το οτι αυτη την φορα εγινε απο καποιον που πιστεψα για λιγο οτι ειχε αρχισει και προπαντων ηθελε να μαθει,να καταλαβει το πως και το τι. Την ιδια μερα κιολας που ενιωσα για αλλη μια φορα την απορριψη,αυτη την φορα απο τον Σ.Κ., ακουσα για πρωτη φορα τα πιο ομορφα λογια που εχουν ακουσει τα αυτια μου μεσα στα 22 χρονια της ζωης μου, αληθειες και αγνα συναισθηματα απο την Σιγμα,κι ομως εγω δεν μπορω να της δωσω αυτα που θελει κ αξιζει! Ειναι η πρωτη φορα που ενιωσα τοσο ομορφα κ τοσο ασχημα ταυτοχρονα....Της αξιζουν τα καλυτερα και εγω δεν μπορω να της τα δωσω...Δεν τα χω....Οποτε ερχομαι στην κατασταση απορριψης ενεργητικα και παθητικα. Κατεληξα οτι ο ερωτας ειναι ουτοπια. Καινουργιοι ανθρωποι συνεχιζουν να ερχονται στην ζωη μου. Ο ενθουσιασμος πρεπει να ερχεται σε κυμματα.Αν το καταφερεις και τον χαλιναγωγησεις η πραγματικοτητα θα κυλα οπως πρεπει. Παμε παλι απο την αρχη τωρα....

Συννεφιασμενη κυριακη, πρωτη μερα του χειμωνα κ ειναι πια πεμπτη....

Υπηρξαν στιγμες που ενιωσα γεματη, τοσο λιγες οσο κ η ανθρωπια που χει απομεινει στον κοσμο. Υπηρξαν στιγμες που η καρδια μου παγωσε, τοσες οσα κ τα ολογεμα φεγγαρια του καλοκαιριου. Συννεφιασμενη κυριακη πρωτη μερα του χειμωνα,χθεσινος κρυος καφες και μελωδιες με στιχους που αγγιζουν κομματια της ψυχης που εχουν επιζησει μεσα απο την καταχνια και την κακεντρεχια που με κατακλυζει οσο μεγαλωνω,κομματια που συχνα ξεχνω οτι ακομα υπαρχουν. Ολα ειναι θολα, μα πλεον δεν με φοβιζει αυτο αλλα η εντυπωση οτι οταν ξεκαθαρισει το τοπιο αυτο που θα δω δεν θα μ'αρεσει...Δεν θελω να γινω απο αυτους τους ανθρωπους που ζουν εξαναγκασμενοι σε μια πραγματικοτητα χτισμενη απο λαθος επιλογες του παρελθοντος,της περασμενης νιοτης.Βρισκομαι λοιπον στο καιριο σημειο οπου εχω κανει αρκετα λαθη ( εχω να κανω σιγουρα αλλα τοσα εν καιρω), ξερω που εχω φταιξει στα περισσοτερα, η ζωη που προγραμματιζεται ( οσο μπορεις να προγραμματισεις δλδ μια απροοπτη ζωη...) ,το γενικο πλανο ας πουμε, δεν αντικατοπτριζει τα θελω μου και τον τελευταιο καιρο το κενο μεσα μου με πνιγει περισσοτερο. Μια φοβια.Μια φοβια για τον Δεκεμβρη που πλησιαζει με τρομοκρατει καθημερινα.Τα τελευταια χρονια μονο κακα συμβαντα με βρηκαν Δεκεμβρη μηνα. Δεκεμβρης του '12, η ξαφνικη απωλεια της μου ραγισε την καρδια,ακομη νιωθω πως δεν την αποχαιρετησα σωστα. Η αρχη της αναθεωρησης περι ζωης ξεκινησε. Δεκεμρης του '13, ολο το εγω μου αλλαξε,στροφη 180 μοιρων...Τιποτα δεν εμεινε. Μαζι με αυτο ξεριζωσα και καθε πιστη στην ερωτικη αγαπη που χα. Ακομη δεν ξερω γτ δεν δημοσιευσα αυτη την αναρτηση... 22/1/15 3:18 μμ ο Δεκεμβρης περασε και ευτυχως οι φοβιες μου δεν βγηκαν αληθινες... Οχι οτι δεν συνεβησαν πραγματα που με εβαλαν σε σκεψεις αλλα ειναι η πρωτη φορα που νιωθω οτι εχω το πανω χερι σε καταστασεις, παντα περιμενα αυτη την στιγμη,παντα το αναζητουσα αυτο και τωρα... Τωρα δεν αισθανομαι ανετα. Οταν καλεισαι να κατευθυνεις εσυ τα πραγματα,οταν οι αλλοι σου δινουν την επιλογη...Ειναι ευθυνη. Κ εγω νιωθω ανικανη να χω ευθυνες. Χθες για πρωτη φορα ενιωσα οτι πηρα τον ρολο του Π. στο θεμα με την Σιγμα....κοκαλωσα οταν αυτη η σκεψη στεριωωσε μεσα μου, μα δεν μπορω να κανω κατι θελω να χω επαφες,νοιαζομαι,περναω ομορφα αλλαααα...ΑΛΛΑ ειναι λαθος να παρασυρθω και και για κεινη και για μενα κ για τον Β. τρελο ε? Η αυτοπεποιθηση μου πρωτη φορα στο πικ και νιωθω αβολα...τραγικη ειρωνια! Δεν ειμαι μαλακας... Αλλα νομιζω φερομαι λιγο σαν μαλακας,εγωισμος? Ποιος ξερει αλλα ποσο ευκολο ειναι να σκεφτεις τους αλλους οταν εσυ περνας ζαχαρη? οχι οχι,Θα προσπαθησω. Αυτα που μισω εγω δεν τα κανω.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΨΗ.....ΜΑ ΚΕΝΟ

Ο ΧΡΟΝΟΣ. Ο ΧΡΟΝΟΣ, Ο ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΣ ΑΥΤΟΣ ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ΚΑΙ ΚΟΥΒΑΛΗΤΗΣ ΣΤΙΓΜΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ. ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΦΕΡΝΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΑΠΡΟΟΠΤΑ.? ΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ? ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ.ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΜΟΝΗ,ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙΣ.ΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ,ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ. "ΤΙΣ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΤΙΣ ΖΗΣΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ, ΔΕΝ ΣΤΟ ΠΑ ΑΚΟΜΑ...." ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΛΟΙΖΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΜΟΥ.ΟΜΩΣ ΠΩΣ? ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΝΑΓΕΝΗΘΕΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΑΥΤΗ Η ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΘΕΛΗΣΩ ΠΑΛΙ ΚΑΤΙ,ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ? ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ. ΜΕ ΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΚΑΛΩΣ Η ΚΑΚΩΣ ΓΙΝΑΝΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΒΑΘΙΕΣ ΧΑΡΑΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΝΙΩΘΩ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ ΜΕΓΑΛΗ,ΨΥΧΙΚΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΨΗ,ΟΧΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ! Η ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΖΩΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΡΙΖΩΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΚΕΝΟ. ΕΝΑ ΚΕΝΟ ΚΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΟΥΡΑΓΙΟΥ.Η ΓΗ ΜΕ ΤΡΑΒΑΕΙ.ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΡΧΕΤΑΙ. ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ. Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠΟΥΛΩΣΗΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΝΟ ΟΠΩΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑΖΩ.ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΚΑΤΙ.... ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ ΚΛΩΤΣΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΦΟΡΑ....ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΟΣΑ ΑΚΟΜΑ..ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ.ΝΑΙ! ΘΑ ΖΗΣΩ ΟΣΑ ΠΕΡΙΣΣΣΟΤΕΡΑ ΚΑΚΑ ΜΠΟΡΩ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ.ΓΙΑΤΙ?! ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.ΚΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΖΗΣΩ ΟΛΑ.ΟΣΟ ΠΡΟΛΑΒΩ ΟΣΟ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ Σ'ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΖΩΗ.

ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΟΤΕ

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ. ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΟΛΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ. ΟΛΑ ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΑΣΑΚΙ. ΤΗΝ ΜΥΡΩΔΙΑ ΣΟΥ ΣΤΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙΣ. ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΝΙΩΣΩ. ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΣΟΥ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΘΑ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΑΓΚΑΛΙΑ. ΤΑ ΜΕΘΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΑΜΕ ΜΕΤΑ. ΟΛΑ ΤΑ ΗΛΙΟΒΑΣΗΛΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΧΩΡΙΣΤΑ. ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ. Ο ΨΙΘΥΡΟΣ ΣΟΥ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΘΑ ΜΕ ΞΥΠΝΑΣ. Η ΓΚΡΙΝΙΑ ΣΟΥ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΤΗΝ ΣΠΑΩ. ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ. ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΜΟΥ. ΟΙ ΤΡΙΧΕΣ ΣΟΥ ΣΤΟ ΝΥΠΤΗΡΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΒΟΥΛΩΣΟΥΝ. Η ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ ΡΑΝΤΕΒΟΥ. ΤΟ ΥΦΟΣ ΣΟΥ ΟΤΑΝ ΘΑ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ. Ο ΗΧΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΤΡΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΓΥΡΝΑΣ ΠΛΕΥΡΟ. ΤΟ ΝΥΣΤΑΓΜΕΝΟ ΣΟΥ ΒΛΕΜΜΑ ΠΡΙΝ ΣΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΥΠΝΟΣ. ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ. ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ. Η ΜΟΥΡΗ ΣΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΝΑΖΙΑ. ΤΑ ΣΕ ΘΕΛΩ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΑΚΟΥΣΩ. ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. ΛΕΝΕ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ. ΙΣΩΣ ΝΑ ΝΑΙ ΓΙΑ ΚΑΛΟ. ΙΣΩΣ ΟΛΑ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΘΕΛΩ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.