24 και κατι

'Περασαν μηνες, ισως και χρονος απο την τελευταια φορα που αποφασισα να γραψω τις σκεψεις μου και τωρα ειναι τοσες πολλες που δεν ξερω απο που να αρχισω! Το 2015 ηταν μια υπεροχη χρονια για μενα, γεματη δυσκολιες αλλα ειναι το πρωτο μου βημα στην "ενηλικιωση" , η πρωτη μου δουλεια, πολλες γνωριμιες, που ειτε κρατησαν μεχρι τωρα ειτε ηταν  απο εκεινες που θα τις ονομαζα "ονειρα θερινης νυκτος" και αλλες τελειως αδιαφορες , οπως και να χει κ παρολες τις δυσκολιες του το '15 ηταν μια χρονια γεματη, ενεργεια,συναισθηματα,εμπειριες...Το 2016 εμοιαζε με χειμαρο και που γρηγορα περασε αλλα παρεσυρε τα παντα στο διαβα του. απο τους πρωτους κιολας μηνες μυριζε θλιψη,θυμο και ολα αυτα που προσπαθω οσο γινεται δηλαδη να αποφευγω. Εφυγαν 2 ακομη ανθρωποι απο την ζωη. Μου στοιχισε...... και ακομα δεν μου βγαινει να μιλησω γι αυτο, υπηρξαν πολλες φορες που μπηκα για να γραψω και κατεληξα απλα να διαβαζω παλιοτερες σκεψεις μου. Ενιωθα μια αρνηση, λες και αν τα εγραφα θα ξαναζωντανευαν οι ασχημες μερες! Θα το αφησω να μου βγει αυθορμητα ομως , το τελευταιο πραγμα που θα ηθελα σε αυτο το μπλογκ ειναι επιτεδευμενος λογος!Ουτως ή αλλως περα απο εμενα και την Α. κανεις αλλος δεν γνωριζει για αυτα εδω τα"κακως γραμμενα κειμενα"..... Σημερα ηρθα να κανω απολογισμο. Ειμαι εδω για να γραψω για το τωρα, το σημερα και το αυριο που ξημερωνει. Συνειδητοποιησα οτι οι τελευταιοι μηνες ειναι μια αδιακοπη λουπα... κουραστικη, αντιπαραγωγικη,μονοχνωτη λουπα που με ρουφαει σαν δυνη μεσα σε απελπιστικα απαισιοδοξες σκεψεις ωπου φυσικα με καθηλωνουν στην μιζερια της μικροαστικης κοινωνιας μας. Ναι θα μου πειτε ειναι επιλογη σου, κανε κατι, σταματησε το, στο χερι σου ειναι κ αλλα τετοια.... Αλλα αυτο ειναι το προβλημα μου. Δεν μπορω να επιβληθω στο ιδιο μου τον εαυτο! και οσο κ αν ειμαι  σωστη στις υποχρεωσεις μου απεναντι σε τριτους, αδυνατω να ειμαι σωστη απεναντι στο προσωπο μου, επιασα τον ευατο μου να με χλευαζει, να μην με αφηνει να προχωρησω.. και αυτο με τρελαινει συνειδητοποιω πολυ καλα τι συμβαινει κ παρολαυτα με αφηνω να μου συμπεριφερομαι ετσι. Ολα αυτα ομως ερχονται σε αντιπαραθεση με το ταπεραμεντο και την προσωπικοτητα μου. Πιστευω σε εμενα οταν μιλαω με τριτους αλλα οχι οταν μιλαω στον ευατο μου. Εχω να στησω μια ζωη και ουτε τα θεμελια δεν εχω ριξει... Και ο φοβος της απωλειας με τρομαζει ακομη περισσοτερο, ο συναισθηματικος μου κοσμος ειναι αρηκτα συνδεδεμενος με την υγεια των αγαπημενων μου και δυστυχως οπως απεδειξε η ζωη ποτέ δεν ξερεις ποτε θα ειναι η τελευταια φορα που θα αντικρισεις καποιον. Προσπαθω να βγω ααπο αυτο τον μονοδρομο τροπο σκεψης. Τουλαχιστον σημερα εκανα μια αρχη.