Συννεφιασμενη κυριακη, πρωτη μερα του χειμωνα κ ειναι πια πεμπτη....

Υπηρξαν στιγμες που ενιωσα γεματη, τοσο λιγες οσο κ η ανθρωπια που χει απομεινει στον κοσμο. Υπηρξαν στιγμες που η καρδια μου παγωσε, τοσες οσα κ τα ολογεμα φεγγαρια του καλοκαιριου. Συννεφιασμενη κυριακη πρωτη μερα του χειμωνα,χθεσινος κρυος καφες και μελωδιες με στιχους που αγγιζουν κομματια της ψυχης που εχουν επιζησει μεσα απο την καταχνια και την κακεντρεχια που με κατακλυζει οσο μεγαλωνω,κομματια που συχνα ξεχνω οτι ακομα υπαρχουν. Ολα ειναι θολα, μα πλεον δεν με φοβιζει αυτο αλλα η εντυπωση οτι οταν ξεκαθαρισει το τοπιο αυτο που θα δω δεν θα μ'αρεσει...Δεν θελω να γινω απο αυτους τους ανθρωπους που ζουν εξαναγκασμενοι σε μια πραγματικοτητα χτισμενη απο λαθος επιλογες του παρελθοντος,της περασμενης νιοτης.Βρισκομαι λοιπον στο καιριο σημειο οπου εχω κανει αρκετα λαθη ( εχω να κανω σιγουρα αλλα τοσα εν καιρω), ξερω που εχω φταιξει στα περισσοτερα, η ζωη που προγραμματιζεται ( οσο μπορεις να προγραμματισεις δλδ μια απροοπτη ζωη...) ,το γενικο πλανο ας πουμε, δεν αντικατοπτριζει τα θελω μου και τον τελευταιο καιρο το κενο μεσα μου με πνιγει περισσοτερο. Μια φοβια.Μια φοβια για τον Δεκεμβρη που πλησιαζει με τρομοκρατει καθημερινα.Τα τελευταια χρονια μονο κακα συμβαντα με βρηκαν Δεκεμβρη μηνα. Δεκεμβρης του '12, η ξαφνικη απωλεια της μου ραγισε την καρδια,ακομη νιωθω πως δεν την αποχαιρετησα σωστα. Η αρχη της αναθεωρησης περι ζωης ξεκινησε. Δεκεμρης του '13, ολο το εγω μου αλλαξε,στροφη 180 μοιρων...Τιποτα δεν εμεινε. Μαζι με αυτο ξεριζωσα και καθε πιστη στην ερωτικη αγαπη που χα. Ακομη δεν ξερω γτ δεν δημοσιευσα αυτη την αναρτηση... 22/1/15 3:18 μμ ο Δεκεμβρης περασε και ευτυχως οι φοβιες μου δεν βγηκαν αληθινες... Οχι οτι δεν συνεβησαν πραγματα που με εβαλαν σε σκεψεις αλλα ειναι η πρωτη φορα που νιωθω οτι εχω το πανω χερι σε καταστασεις, παντα περιμενα αυτη την στιγμη,παντα το αναζητουσα αυτο και τωρα... Τωρα δεν αισθανομαι ανετα. Οταν καλεισαι να κατευθυνεις εσυ τα πραγματα,οταν οι αλλοι σου δινουν την επιλογη...Ειναι ευθυνη. Κ εγω νιωθω ανικανη να χω ευθυνες. Χθες για πρωτη φορα ενιωσα οτι πηρα τον ρολο του Π. στο θεμα με την Σιγμα....κοκαλωσα οταν αυτη η σκεψη στεριωωσε μεσα μου, μα δεν μπορω να κανω κατι θελω να χω επαφες,νοιαζομαι,περναω ομορφα αλλαααα...ΑΛΛΑ ειναι λαθος να παρασυρθω και και για κεινη και για μενα κ για τον Β. τρελο ε? Η αυτοπεποιθηση μου πρωτη φορα στο πικ και νιωθω αβολα...τραγικη ειρωνια! Δεν ειμαι μαλακας... Αλλα νομιζω φερομαι λιγο σαν μαλακας,εγωισμος? Ποιος ξερει αλλα ποσο ευκολο ειναι να σκεφτεις τους αλλους οταν εσυ περνας ζαχαρη? οχι οχι,Θα προσπαθησω. Αυτα που μισω εγω δεν τα κανω.