τι ειχες Γιαννη? τι ειχα παντα......

Το πλεον  εργαζομενο κοριτσι ερχεται στα παλια λημερια να αφησει παλι λιγα βαρη απο την ψυχη της! κανεις δεν θα ειναι ευχαριστημενος ποτε και με τπτ! Ειδικα τα αφεντικα....Νομος. Το τελευταιο 9μηνο της ζωης συνεχως δουλευα και παλευα να ζησω! Και προσοχη δεν λεω να επιβιωσω αλλα να ζησω.... Γινομουν χιλια κομματια για να τους κρατησω ολους ευχαριστημενους κ εμενα στην τελικη! Αλλα ξεχασα οτι αυτο το κανω για μενα κ οχι για τους υπολοιπους. Οι ανθρωποι συνεχιζουν να ειναι σκληροι... Εν τελη ομως εγω τι ρολο βαραω? Τελικα κ εγω δεν φχαριστιεμαι και παντα θα αναρωτιεμαι μηπως χανω περισσοτερα απο αυτα που παλευω να κερδισω? Τι σκατα ανθρωποτητα ειναι αυτη? Βομβες διαμελιζουν παιδακια κ εγω εδω προσπαθω να ευχαριστησω τα αφεντικα μου ( που ειναι η μερα με την νυχτα μεταξυ τους) Παντως η συγχιση που ειχα οταν ξεκινησα να γραφω εφυγε η καλο σημαδι ειναι αυτο! Η θα με κανουν στο τελος αναισθητη ετσι οπως με θελουν.

Η απορριψη ως μεσω ανασυγκροτησης

Τον τελευταιο καιρο η ζωη περναει αρκετα γρηγορα. Γεγονοτα και εντονες στιγμες διαδεχονται η μια την αλλη με ρυθμο τετοιο που σε παρασυρει σε μια πραγματικοτητα με ροη που σε καθηλωνει σε καινουριες σκεψεις ενω ταυτοχρονα σε απεγκλωβιζει απο αλλες που ειχαν κορεστει. Ητανε παρασκευη βραδυ,πανε τωρα 10 μερες, απο την πρωτη στιγμη που μπηκα στο μαγαζι ενιωσα το βλεμμα του εντονα επανω μου πραγμα που δεν με αφησε αδιαφορη αλλα ουτε και με ενθουσιασε. Αυτο που με ενθουσιασε ομως ηταν οτι απο τις πρωτες κιολας ιδιαιτερα προσωπικες στιγμες καταλαβε μεσα απο τα ματια μου πραγματα για μενα που κανεις αλλος δεν ειχε καταλαβει μεχρι τωρα και προσπαθησε να μαθει γι'αυτα. 10 μερες μετα νιωθω οπως οταν καποιος κολυμπαει στην θαλασσα και ξαφνικα βλεπει στα ποδια του σαν κατι να γυαλιζει αναμεσα στα βοτσαλα,απευθειας βουτα να δει τι ειναι λες και βρηκε θησαυρο,οταν ομως ανοιξει τα ματια βλεπει απλα ενα μισοσκουριασμενο καπακι μπυρας,ξενερωνει και το πεταει. Αυτο το καπακι ειμαι εγω. Καθε φορα που καποιος δειχνει ενθουσιασμο για το προσωπο μου συμβαινει αυτο. Δεν με πειραξε το γεγονος οτι εγινε για ακομη μια φορα αλλα το οτι αυτη την φορα εγινε απο καποιον που πιστεψα για λιγο οτι ειχε αρχισει και προπαντων ηθελε να μαθει,να καταλαβει το πως και το τι. Την ιδια μερα κιολας που ενιωσα για αλλη μια φορα την απορριψη,αυτη την φορα απο τον Σ.Κ., ακουσα για πρωτη φορα τα πιο ομορφα λογια που εχουν ακουσει τα αυτια μου μεσα στα 22 χρονια της ζωης μου, αληθειες και αγνα συναισθηματα απο την Σιγμα,κι ομως εγω δεν μπορω να της δωσω αυτα που θελει κ αξιζει! Ειναι η πρωτη φορα που ενιωσα τοσο ομορφα κ τοσο ασχημα ταυτοχρονα....Της αξιζουν τα καλυτερα και εγω δεν μπορω να της τα δωσω...Δεν τα χω....Οποτε ερχομαι στην κατασταση απορριψης ενεργητικα και παθητικα. Κατεληξα οτι ο ερωτας ειναι ουτοπια. Καινουργιοι ανθρωποι συνεχιζουν να ερχονται στην ζωη μου. Ο ενθουσιασμος πρεπει να ερχεται σε κυμματα.Αν το καταφερεις και τον χαλιναγωγησεις η πραγματικοτητα θα κυλα οπως πρεπει. Παμε παλι απο την αρχη τωρα....

Συννεφιασμενη κυριακη, πρωτη μερα του χειμωνα κ ειναι πια πεμπτη....

Υπηρξαν στιγμες που ενιωσα γεματη, τοσο λιγες οσο κ η ανθρωπια που χει απομεινει στον κοσμο. Υπηρξαν στιγμες που η καρδια μου παγωσε, τοσες οσα κ τα ολογεμα φεγγαρια του καλοκαιριου. Συννεφιασμενη κυριακη πρωτη μερα του χειμωνα,χθεσινος κρυος καφες και μελωδιες με στιχους που αγγιζουν κομματια της ψυχης που εχουν επιζησει μεσα απο την καταχνια και την κακεντρεχια που με κατακλυζει οσο μεγαλωνω,κομματια που συχνα ξεχνω οτι ακομα υπαρχουν. Ολα ειναι θολα, μα πλεον δεν με φοβιζει αυτο αλλα η εντυπωση οτι οταν ξεκαθαρισει το τοπιο αυτο που θα δω δεν θα μ'αρεσει...Δεν θελω να γινω απο αυτους τους ανθρωπους που ζουν εξαναγκασμενοι σε μια πραγματικοτητα χτισμενη απο λαθος επιλογες του παρελθοντος,της περασμενης νιοτης.Βρισκομαι λοιπον στο καιριο σημειο οπου εχω κανει αρκετα λαθη ( εχω να κανω σιγουρα αλλα τοσα εν καιρω), ξερω που εχω φταιξει στα περισσοτερα, η ζωη που προγραμματιζεται ( οσο μπορεις να προγραμματισεις δλδ μια απροοπτη ζωη...) ,το γενικο πλανο ας πουμε, δεν αντικατοπτριζει τα θελω μου και τον τελευταιο καιρο το κενο μεσα μου με πνιγει περισσοτερο. Μια φοβια.Μια φοβια για τον Δεκεμβρη που πλησιαζει με τρομοκρατει καθημερινα.Τα τελευταια χρονια μονο κακα συμβαντα με βρηκαν Δεκεμβρη μηνα. Δεκεμβρης του '12, η ξαφνικη απωλεια της μου ραγισε την καρδια,ακομη νιωθω πως δεν την αποχαιρετησα σωστα. Η αρχη της αναθεωρησης περι ζωης ξεκινησε. Δεκεμρης του '13, ολο το εγω μου αλλαξε,στροφη 180 μοιρων...Τιποτα δεν εμεινε. Μαζι με αυτο ξεριζωσα και καθε πιστη στην ερωτικη αγαπη που χα. Ακομη δεν ξερω γτ δεν δημοσιευσα αυτη την αναρτηση... 22/1/15 3:18 μμ ο Δεκεμβρης περασε και ευτυχως οι φοβιες μου δεν βγηκαν αληθινες... Οχι οτι δεν συνεβησαν πραγματα που με εβαλαν σε σκεψεις αλλα ειναι η πρωτη φορα που νιωθω οτι εχω το πανω χερι σε καταστασεις, παντα περιμενα αυτη την στιγμη,παντα το αναζητουσα αυτο και τωρα... Τωρα δεν αισθανομαι ανετα. Οταν καλεισαι να κατευθυνεις εσυ τα πραγματα,οταν οι αλλοι σου δινουν την επιλογη...Ειναι ευθυνη. Κ εγω νιωθω ανικανη να χω ευθυνες. Χθες για πρωτη φορα ενιωσα οτι πηρα τον ρολο του Π. στο θεμα με την Σιγμα....κοκαλωσα οταν αυτη η σκεψη στεριωωσε μεσα μου, μα δεν μπορω να κανω κατι θελω να χω επαφες,νοιαζομαι,περναω ομορφα αλλαααα...ΑΛΛΑ ειναι λαθος να παρασυρθω και και για κεινη και για μενα κ για τον Β. τρελο ε? Η αυτοπεποιθηση μου πρωτη φορα στο πικ και νιωθω αβολα...τραγικη ειρωνια! Δεν ειμαι μαλακας... Αλλα νομιζω φερομαι λιγο σαν μαλακας,εγωισμος? Ποιος ξερει αλλα ποσο ευκολο ειναι να σκεφτεις τους αλλους οταν εσυ περνας ζαχαρη? οχι οχι,Θα προσπαθησω. Αυτα που μισω εγω δεν τα κανω.